Bilyalı değirmen astarları çeşitli biçimlerde ortaya çıkar ve aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok açıdan sınıflandırılabilir: çalışma yüzeyinin şekli, malzemesi, montaj konumu, bağlantı yöntemi ve işlevi. Aşağıda, yaygın kaynaklara dayalı kapsamlı bir sınıflandırma yer almaktadır:

🔹 Çalışma Yüzeyinin Şekline Göre Sınıflandırma

Bu, en yaygın sınıflandırma yöntemidir. Astarın şekli, öğütme malzemesinin hareketini ve öğütme verimliliğini doğrudan etkiler.

• Düz astarlar: Yüzey düz olabilir veya kalıpla basılmış desenler içerebilir. Sürtünme katsayısı düşüktür, güçlü taşlama etkisi sağlarlar ve ince öğütme bölmeleri için uygundur.
• Oluklu astarlar (veya kaldırma çubukları): Yükseltilmiş nervürlere sahip düz bir astardan oluşur. Öğütme malzemesini daha yüksek bir seviyeye kaldırarak yüksek darbe enerjisi sağlarlar ve ilk bölme (kaba öğütme) için uygundur, özellikle de besleme malzemesi iri taneli olduğunda.
• Sırt astarları: Yivli astarlara benzer, ancak düz yüzeyinde yarım daire veya yamuk şekilli çıkıntılar bulunur. Sert yapıdadırlar ve kolayca deforme olmazlar.
• Kademeli astarlar: Çalışma yüzeyi eğimli basamaklı bir profile sahiptir. Bu profil, öğütme malzemesinin aynı katmanda düzgün bir şekilde yukarı doğru taşınmasını sağlar ve astar yüzeyinin eşit şekilde aşınmasını garanti eder. Bunlar kırma bölmelerinde yaygın olarak kullanılır.
• Oluklu astarlar: İki tür vardır: dalga tepe noktaları ve dalga aralıkları daha büyük olanlar, bunlar çubuk değirmenleri için uygun; ve dalga tepe noktaları ve dalga aralıkları daha küçük olanlar (küçük oluklu astarlar), bunlar şunlar için uygundur: ince öğütme bölmeleri ve genellikle cıvatalarla sabitlenirler.
• Yarım küre şeklindeki astarlar: Bunlar, dairesel aşınma izlerinin oluşmasını önlemeye yardımcı olur, metal tüketimini azaltır ve bölmeleri kırmak için uygun.
• Astarların sınıflandırılması: Bunlar şunları mümkün kılar otomatik sınıflandırma değirmenin eksenel yönü boyunca çelik bilyeler – iri malzemeleri kırmak için daha büyük bilyeler besleme ucunda kalırken, ince öğütme için daha küçük bilyeler boşaltma ucuna doğru hareket eder.
• Diğer şekiller: Bunlar arasında şunlar yer almaktadır: konik astarlar, hiperboloidal astarlar, spiral açılı astarlar (enerji tasarruflu astarlar), oluklu astarlar, vb. Bazı kaynaklar yaygın şekilleri dokuz türe özetlemektedir; örneğin kama şeklindeki, düz-dışbükey, şerit şeklindeki, dümen şeklindeki, K tipi kauçuk astarlar ve B tipi kauçuk astarlar.

🔹 Malzemeye Göre Sınıflandırma

• Metal astarlar: Geleneksel malzemeler arasında şunlar yer alır: yüksek manganezli çelik (iyi tokluk ve iş sertleşmesi özellikleri). Yaygın olarak kullanılan modern malzemeler arasında şunlar yer alır: orta/yüksek karbonlu alaşımlı çelik, yüksek/orta/düşük kromlu dökme demir ve bimetalik kompozit aşınmaya dayanıklı malzemeler.
• Kauçuk astarlar: Şu gibi avantajlar sunarlar: aşınma direnci, enerji tasarrufu ve gürültü azaltma, ve madenlerdeki ıslak öğütme uygulamalarında iyi performans gösterir.
• Diğer malzemeler: Bunlar arasında şunlar yer almaktadır: taş kaplamalar, seramik kaplamalar, manyetik kaplamalar (manyetik malzemeleri kendilerine çekerek koruyucu bir tabaka oluşturan – uzun ömürlü ancak kırılgan) ve poliüretan astarlar.

🔹 Kurulum Konumuna Göre Sınıflandırma

• Kabuk astarları: Değirmen gövdesinin iç duvarına monte edilmiştir.
• Uç astarları (veya kafa kapakları): Değirmenin her iki uç kapağına monte edilir.
• Kanalizasyon rögar kaplamaları: Değirmen giriş kapısına monte edilmiştir.

🔹 Bağlantı Yöntemine Göre Sınıflandırma

• Cıvatalı astarlar: Cıvatalarla kabuğa sabitlenmiştir.
• Cıvatalı astarlar: Gömme, kendinden kilitlemeli (örneğin, kırlangıç kuyruğu bağlantısı) veya başka yöntemlerle sabitlenir.

🔹 İşleve Göre Sınıflandırma

• Sıradan astarlar: Esas olarak kabuğu korumak ve öğütme malzemesini yukarı kaldırmak için kullanılır.
• Astarların sınıflandırılması: Yukarıdaki işlevlerin yanı sıra, çelik bilyelerin otomatik olarak sınıflandırılmasını da sağlarlar.

💎 Özet

Genel olarak, uygun astar tipinin seçimi, aşağıdakiler de dahil olmak üzere çeşitli faktörlerin birleşimine dayandırılmalıdır: değirmen türü, malzeme özellikleri, öğütme aşaması (kaba veya ince öğütme) ve özel proses gereksinimleri.