Siyanür, demir dışı metal sülfür cevherlerinin flotasyonla ayrıştırılmasında önemli bir inhibitördür. Genellikle sfalerit, pirit ve kalkopirit gibi sülfür minerallerini inhibe etmek için kullanılır. Flotasyonda yaygın olarak kullanılan siyanürler sodyum siyanür ve potasyum siyanürdür; bazen ferrosiyanür de kullanılır. Siyanürün iyi bir inhibe edici etkisi vardır, ancak aşağıdaki iki önemli dezavantajı bulunmaktadır:

(1) Son derece zehirlidir. Kullanım sırasında aşağıdaki iki hususa dikkat edilmelidir:

1) Alkali hamurda kullanılmalıdır. Siyanür suda ayrıştıktan sonra hidrolize olur ve hidrojen siyanür oluşturur. Reaksiyon denklemi aşağıdaki gibidir.

Hidrojen siyanürün kaynama noktası çok düşüktür, sadece 26,5 ℃’dir. Oda sıcaklığında son derece zehirli bir gaza dönüşebilir ve bu da insan vücuduna ciddi zarar verir. Hidroliz reaksiyonundan da görüldüğü gibi, denge ancak hamurun alkali olduğu durumlarda sola kayar; böylece sodyum siyanür, CN⁻ iyonu halinde bulunur ve hidrojen siyanür oluşumunu engeller. Siyanür, ancak CN⁻ haliyle mevcut olduğunda inhibe edici etkisini etkili bir şekilde gösterebilir.

2) Atık su arıtılmalıdır. (1) Oksidanlar (klor, ağartma tozu vb.) kullanılarak yapılan arıtma işlemi, atık sudaki siyanürü ayrıştırmak ve etkisiz hale getirmek amacıyla güçlendirilebilir; böylece ulusal deşarj standartlarına ulaşılabilir.

(2) Altın ve gümüş gibi değerli metallerin çözünmesi, bu değerli metallerin minerallerden kaybolmasına yol açabilir.

Bu iki dezavantaj göz önüne alındığında, flotasyon işleminde siyanür mümkün olduğunca az kullanılmalı ya da mümkün olduğunca kaçınılmalıdır. Sülfitler, tiyosülfatlar, çinko sülfat vb. maddeler, siyanürün inhibe edici etkisinin yerine kullanılabilir; ancak bu ikame maddeler genellikle siyanürden daha az etkilidir.